Przewodnik po peptydach doustnych

Większość peptydów wymaga podania podskórnego, ponieważ proteazy w układzie pokarmowym niszczą je przed wchłonięciem. Jednak niewielka grupa peptydów jest wystarczająco krótka, zmodyfikowana strukturalnie lub ukierunkowana bezpośrednio na tkankę jelitową — co sprawia, że podanie doustne lub donosowe jest rzeczywiście skuteczne. Ten przewodnik omawia, które peptydy doustne mają uzasadnienie naukowe, które nie, i czego spodziewać się po protokołach wolnych od igieł.

Peptydy to łańcuchy aminokwasów połączone wiązaniami peptydowymi — a układ pokarmowy wyewoluował specjalnie po to, by te wiązania rozrywać. Pepsyna w żołądku rozszczepia wiązania przy resztach aromatycznych, podczas gdy trypsyna i chymotrypsyna w jelicie cienkim dalej trawią fragmenty białek do pojedynczych aminokwasów. Peptyd składający się z 15 aminokwasów, taki jak BPC-157, stoi w obliczu niemal całkowitego zniszczenia, zanim dotrze do nabłonka jelitowego, nie mówiąc o krążeniu ogólnoustrojowym.

Wyjątkiem są bardzo krótkie peptydy (di- i tripeptydy), które mogą być wchłaniane przez transportery PepT1 w nabłonku jelitowym. KPV (Lys-Pro-Val) — 3-aminokwasowy fragment alfa-MSH — jest wystarczająco mały, by przetrwać pasaż jelitowy i zostać wchłoniętym w całości, dlatego wykazał doustne działanie przeciwzapalne w modelach IBD. Larazotyd (8 aminokwasów) to kolejny wyjątek — działa lokalnie w świetle jelita, stabilizując połączenia ścisłe bez konieczności wchłaniania ogólnoustrojowego.

Sól argininowa BPC-157 to szczególny przypadek — sprzężenie z argininą wydaje się chronić peptyd przed degradacją żołądkową i może ułatwiać wchłanianie przez błonę śluzową. To wyjaśnia, dlaczego badania na zwierzętach wykazują, że doustna sól argininowa BPC-157 przynosi efekty gojenia jelit porównywalne z formą iniekcyjną. W przypadku efektów ogólnoustrojowych (gojenie ścięgien, OUN), podskórne BPC-157 zachowuje wyższość.