Przewodnik GHK-Cu

GHK-Cu to chelat miedzi tripeptydu Glicyna-Histydyna-Lizyna. Został po raz pierwszy wyizolowany z ludzkiego osocza przez badacza Lorena Pickarta w 1973 roku, który zauważył, że starsze komórki wątroby mogą zostać odmłodzone przez osocze młodych ludzi — i przypisał ten efekt aktywnemu składnikowi, jakim jest ten mały kompleks tripeptyd-miedź. GHK-Cu naturalnie występuje w ludzkim osoczu, moczu i ślinie, odgrywając rolę w sygnalizacji naprawy tkanek przez całe życie.

Stężenie tego związku w osoczu krwi nie jest stabilne w ciągu życia. U młodych dorosłych (około 20. roku życia) stężenie GHK-Cu wynosi około 200 ng/mL. Do 60. roku życia spada ono do około 80 ng/mL — co stanowi 60% spadek. Ten związany z wiekiem spadek ściśle pokrywa się z utratą zdolności do naprawy tkanek, gęstości kolagenu, elastyczności skóry i odporności immunologicznej, które charakteryzują starzenie biologiczne. To, czy spadek ten powoduje starzenie, czy jedynie z nim koreluje, pozostaje przedmiotem badań, ale suplementacja GHK-Cu stała się głównym punktem zainteresowania badań nad długowiecznością.

Jon miedzi (Cu2+) jest integralną częścią funkcji GHK-Cu — nie jest on jedynie cząsteczką nośnikową. Miedź jest kofaktorem dla oksydazy lizylowej (enzymu sieciującego kolagen i elastynę), dysmutazy ponadtlenkowej (SOD, enzymu antyoksydacyjnego) oraz ceruloplazminy. Dostarczając biodostępną miedź bezpośrednio do komórek, GHK-Cu umożliwia szereg procesów enzymatycznych wspierających syntezę białek strukturalnych i obronę oksydacyjną.

GHK-Cu moduluje ponad 4000 ludzkich genów — to jeden z najszerszych śladów regulacyjnych spośród wszystkich znanych związków peptydowych.

Pickart i Margolina (2018): GHK-Cu odwraca około 60% zmian ekspresji genów związanych z wiekiem w modelach ludzkich komórek.

Jeden z najdłużej badanych peptydów anti-aging — ponad 50 lat badań, więcej danych kosmetycznych niż jakikolwiek porównywalny związek.